Meer flexibiliteit op de arbeidsmarkt
Volgens Ronse zijn de voornaamste arbeidsmarkthervormingen intussen goed bekend. Hij verwijst onder meer naar de uitbreiding van de flexi-jobs, de bevrijdende heffing van 30% voor gepensioneerden, de verhoging van het aantal fiscaal voordelige overuren, de uitbreiding van de studentenarbeid en de herinvoering van de proefperiode.
Veel van deze maatregelen zijn ook interessant voor de uitzendsector. Toch kan de proefperiode volgens hem een keerzijde hebben: wanneer bedrijven gemakkelijker rechtstreeks medewerkers kunnen aanwerven, doen ze mogelijk minder snel een beroep op een uitzendkantoor.
Daarnaast wordt nog onderhandeld over de annualisering van de arbeidsduur. Daarbij ligt het aantal te presteren uren vast op jaarbasis, maar ontstaat er meer flexibiliteit om die uren over de verschillende werkweken te spreiden.
Ook bij ziekte verandert er volgens Ronse heel wat. Om het zogenaamde draaideureffect tegen te gaan, zouden werknemers na een ziekteperiode acht weken moeten werken voordat ze bij een nieuwe uitval opnieuw recht hebben op gewaarborgd loon.
“Ik heb het gevoel dat we de laatste tijd serieuze stappen hebben gezet om de arbeidsmarkt opnieuw wat flexibeler te maken.”
Loonkosten en ziekte blijven belangrijke dossiers
Voor de rest van de legislatuur verwacht Ronse nog verschillende stevige discussies. Zo komt de loonnorm opnieuw op de tafel van de Groep van Tien. Daarbij worden mogelijkheden onderzocht om de norm zowel opwaarts als neerwaarts flexibeler te maken.
Ook de automatische indexering blijft volgens hem een belangrijk aandachtspunt. Ronse is voorstander van een aangepaste berekening via een centenindex, om te vermijden dat de brutoloonkosten te sterk oplopen.
Daarnaast wil de regering volgens hem bepaalde onregelmatigheden binnen het ziektesysteem aanpakken. Zo wordt wetgeving voorbereid om de combinatie van een ziekte-uitkering met een bijberoep niet langer toe te laten.
Uitzendarbeid verdient een correcter beeld
Uitzendarbeid wordt nog te vaak geassocieerd met overdreven flexibiliteit, korte contracten en misbruik. Volgens Ronse is dat beeld onterecht.
“We zijn een gidsland op het vlak van uitzendarbeid, met een zeer sterke, verantwoordelijke en duurzame uitzendsector.”
Hij ziet uitzendarbeid als een laagdrempelige en duurzame opstap naar vast werk. De sector helpt volgens hem ook om vraag en aanbod beter op elkaar af te stemmen in een krappe arbeidsmarkt. Bovendien kunnen bedrijven dankzij een flexibele schil sneller inspelen op wisselende behoeften en vermijden dat economische activiteiten naar het buitenland verhuizen.
Ook voor opleiding kan uitzendarbeid volgens Ronse een belangrijke rol spelen.
“Ik ben een enorme believer van uitzendarbeid.”
Hij vindt het daarom belangrijk dat de sector haar maatschappelijke en economische meerwaarde sterker toelicht, ook in het Parlement. Misbruik situeert zich volgens hem voornamelijk bij illegale detachering en niet binnen de reguliere uitzendsector.
Ronse verzet zich ook tegen voorstellen om het niet-afwervingsbeding te beperken. Een dergelijke beperking houdt volgens hem onvoldoende rekening met het werk dat uitzendkantoren investeren in het zoeken, selecteren en matchen van kandidaten. Hij pleit daarom voor meer dialoog tussen de sector en de verschillende politieke fracties.
Ondernemerschap als voeling met de praktijk
Zijn ervaring als medeoprichter van Sixie helpt Ronse om arbeidsmarktdossiers vanuit de praktijk te bekijken. Zo ontvangt Sixie regelmatig berichten van gepensioneerden die tijdens hun pensioen nog enkele dagen willen blijven werken. Die ervaring gebruikt hij om het idee te weerleggen dat gepensioneerden automatisch gedwongen zouden worden om actief te blijven.
“Mijn rol als ondernemer zorgt voor de nodige realiteitszin.”
Ronse benadrukt wel dat hij niet operationeel actief is binnen Sixie, maar enkel aandeelhouder is. Volgens hem helpt die betrokkenheid om als politicus voldoende voeling te houden met wat er op de werkvloer leeft.
Economische situatie zet hervormingen onder druk
De komende begrotingscontrole wordt volgens Ronse bijzonder complex. Hij wijst onder meer op de hoge staatsschuld, de stijgende rente, de vertragende economische groei en de toenemende kosten voor de gezondheidszorg.
Voor hem moet de nadruk vooral liggen op een vermindering van de overheidsuitgaven. Zo ziet hij nog veel mogelijkheden om het beleid rond langdurig zieken bij te sturen.
Over de mogelijke gevolgen voor flexi-jobs en bedrijven blijft hij voorzichtig.
“Ik kan niet beloven dat de uitkomst aangenaam zal zijn. Maar geen uitkomst zou nog onaangenamer zijn.”
Naar een eenvoudiger werknemersstatuut
Als Ronse zelf één structurele hervorming zou mogen doorvoeren, zou hij de controle op langdurig zieken weghalen bij de ziekenfondsen en onderbrengen bij de Hulpkas of het RIZIV.
Daarnaast pleit hij voor een nieuw werknemersstatuut dat voldoende aantrekkelijk, flexibel en betaalbaar is. Daardoor zouden afzonderlijke systemen zoals flexi-jobs en voordelige overuren volgens hem minder noodzakelijk worden.
Tot slot ziet hij kansen in een betere regeling voor het uitlenen van werknemers. Bedrijven zouden medewerkers tijdelijk aan elkaar kunnen uitlenen, met de uitzendsector als tussenpersoon. Zo kan beschikbare capaciteit beter worden benut en kan het gebruik van economische werkloosheid mogelijk worden verminderd.